Και να, λοιπόν, που φάνηκε!
Προς τι η τόση αγωνία και η ανεξέλεγκτη φαντασία;
Μια μικρή πρόταση...
λάθος...
μια μικρή ερώτηση... και κατάλαβες.
"Η Μαρία που είναι, παιδιά;"
Που είναι η Μαρία; Τόσο απλή, τόσο αθώα, τόσο αδιάφορα και ανάλαφρα βγαλμένη απ' το στόμα του ώστε να θεωρήσει κανείς ότι ρωτάει έτσι, από ανία ή σα να θυμήθηκε ξαφνικά εκείνο το άλλο κορίτσι στις συναντήσεις της λέσχης ή όπως όταν ρωτάμε για κάποιον που έχουμε να δούμε χρόνια... ' που να'ναι εκείνη η ψυχή;'
Ο τόνος της φωνής του, όμως, το ανάλαφρο της διάθεσης, ο τρόπος που κινήθηκε το σώμα του, εκείνη η ακαθόριστη για άλλους, αλλά ξεκάθαρη για σένα ματιά, το τρεμουλιαστό χαμόγελο.. όλα μα ΟΛΑ μαρτυρούν μόνο ένα πράγμα...
...αυτός με το σκανδάλιαρικο, σαρκαστικό χαμόγελο, το μυωπικό θολό βλέμμα και τις πανέξυπνες ατάκες είναι αλλού.
'GET OVER IT! 'ουρλιάζεις μέσα στο μυαλό σου.
"Μα, λάθος κατάλαβες, δε μπορεί!" σκέφτεσαι. "Μια ερώτηση έκανε ο άνθρωπος κι εσύ αμέσως άρχισες να φτιάχνεις ιστορίες"
Ναι, αλλά το έχεις ξαναζήσει αυτό... για θυμήσου!
Διαφορετικά πρόσωπα, παρόμοια περίπτωση.
Μόνο που τότε δεν το είχες καταλάβει ώσπου... τους είδες μαζί! Τουλάχιστον τώρα θα προετοιμαστείς.
Άρα... GET OVER IT NOW!!!
*Το παρόν παραλήρημα ουδεμία σχέση δεν έχει με τη φαντασία! Μόνο αντί Μαρίας βάλτε ό,τι όνομα θέλετε.
Περισσότερα... »